کمی کوتاه تر ازآه

 

 

قصائد قصیره من الشاعر الایرانی :

نصرت الله مسعودی

تعریب: بهروز سبیدنامه

چند شعر کوتاه از :    نصرت الله مسعودی

برگردان به عربی :     بهروز سپیدنامه

   

قلیلاً  أقل من الآه           

کمی کوتاه تر ازآه  

      (۱)                                                          (۱)

اُسافر فی اللیل

مع الدموع  التی

تلد میّته

بلا ومیض القمر و النجوم

انکِ مفقوده فی العناوین التی لن تُکتب

-من الایام-

لِحدِ  ما

تبکینکِ الی الفجر  

الأرصفه اللیلیه

نَمُرُّ متَخَبطین

و نعلم من أول کرمه

بأن العالم

خالیاً  مِن ومیض الکؤوس

در شب سفرمی کنم

با اشک هایی که بی نورماه وُستاره

مرده زاده می شوند.

تو آنقدر در آدرس ِنا نوشته­ی روزها گم شده ای

که پیاده روهای پس از نیمه شب

تا صبح گریه­ات می کنند.

کورمال می گذریم و از اولین تاک دانسته ایم

که جهان هرگز

برق پیاله­ای درآستین نداشته­است


 

          (۲)                                                                       (۲)

لِمَ بَقیتُ متحدقً فی تلک الخطوط؟!

ماذا یعمل مصیری فی کفیکِ؟

کُفّی عن ممازحه الآلهات

کاد  ذاک الخط  أن ینتهی

 الی معابد الغرام

چرا درخطوط ِکف دستت خیره مانده­ام؟!

آخرسرنوشت من

کف ِدست تو چه می کند دختر!

ازشوخی خدایان دست بردار

که آن خط دارد به بیستون وُ تیشه ختم می شود!

        (۳)                                                                  (۳) 

                                           

إنّی ابعَدُ مِن بعید

لدرک الورد     

أضلَمُّ مِن تلألؤ الندی

اذا قستی حماقتی بای شیء

فسوف تَخسری

و کَم ستخسری؟

مِن ابتسام

و وئام

تا فهم گل خیلی فاصله دارم

 ازتلألوشبنم تاریک می شوم

 خریت مرا با هرچه اندازه کنی

 لااقل دو آغوش ِباز وُ

چند لبخند کم می آوری.

                                                                     

             


(۴)                                                                          (۴)

ما   لی أنا 

و الجسد الربیعی

ذاک الذی

یتمایل بالرذاذ

ما  لی أنا

و ظمأ الصیف

فالخریف انتظر

لأن اُغنیه ضفائرکِ  – بشریطها الأحمر-

تهب بین الریاح الشرقیه

نحو غجریات «لورکا»

با آن تن بهارانه

که با نم نم باران

تن به عشوه می سپارد کاری ندارم.

 و با عطش تابستان هم

تنها منتظر پاییز می مانم

که ترانه­ی گیسویت باز با آن روبان قرمز

 وسط ِبادهای شرقی

به سمت ِکولی های لورکا می وزد

         

       (۵)                                                                   (۵)

فی أشد اللحظات صحوه

تراکِ احلامی

رافضه

قدومکِ الیها

و تبقی الحسره

 قنطره

 بین الیقظه و النوم

دربیدارترین لحظه ها

رویاهایم تو را می بینند

که نمی خواهی

به خواب من بیایی

وحسرت، پلی می شود

بین این خواب وُ بیداری

      

         (۶)                                                                      (۶)

قرأهَ جدیده لحکایه قابیل

 

کیف انشد قصیده قصیره

بدهشته

بدایتها فم  هابیل المفتوح

فی عین اخیه

فاغمضت فی یومنا هذا

فلا تُبیّن دهشتی

کَی لا یعجب أحد

آلهتی!

آلهه الربیع

زیدی من دهشته عینی

فانکِ لاتسمحین

أن یدفن الکلام المحبوس

علی شفاه الموتی

در تعریف دوباره باز هم قابیلى

چگونه شعرى کوتاه بسرایم

با حیرتى که آغازش

دهان باز ها بیل بود

در بازتابِ چشم ِبرادرى

 که این روزها

دیدگانِ بسته‌اش دیگر

 دهان ِباز مرا

باز نمى‌تاباند

تا مباد کسى از این تلخى

دهانش باز بمانَد.

چشم ِحیرتِ مرا

 تو تکثیر کن ایزد- بانوی بهاری که می‌آیی

تا برادرم بداند

 که نمى‌گذارى

کلام ِمانده بر لبِ مردگان هم

ناگفته به گور سپرده شود.

نظر خود را ثبت کنيد.


در صورتی که پیام خصوصی است در نظر خود بنویسید


| Copyright 2010 . Design & Developed By chabok . All Right Reserved . Best View 1024*768 pix |