در حسن بی تکلف معنی

                                                           کیانوش کشوری

در حسن بی تکلف معنی نظاره کن  از ره مرو به خال و خط استعاره ها  (صائب تبریزی)

در باره نصرت اله مسعودی و شعرهایش

نصرت اله مسعودی شاعر، نمایشنامه نویس، کارگردان و روزنامه نگار سرشناس خرم آبادی را اهل فرهنگ و هنر به خوبی می شناسند. تحصیل کرده رشته جامعه شناسی است و تا کنون طی بیش از چهار دهه فعالیت فرهنگی هنری با چاپ چندین و چند مجموعه شعر و نمایشنامه و حضور در بیش از ۳۰ اثر نمایشی به عنوان نویسنده، کارگردان، بازیگر، مشاور… بازی در چند فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی و همچنین فعالیت مستمر در عرصه مطبوعات ملی و محلی و… توانسته است کارنامه پرباری را رقم بزند. به لهجه برگ به بام آبان(برگزیده پخش کتاب ایران، پکا)، کی برمی گردی پارمیدا و شمایل گردان(برگزیدگان بخش کتاب سال لرستان در سومین و چهارمین کنگره ملی شعر ایوار)، و ما همچنان ترانه خواندیم(مجموعه مشترک با نسرین جافری)، بوی دست حوا، چقدر شبیه همند این دوستت دارم ها، الواح عاشقانه… از جمله آثار ایشان در حیطه شعرند که به مرور از نیمه دوم دهه هفتاد تا پایان دهه هشتاد منتشر شده اند. امّا مطلب حاضر به معرفی اجمالی دو مجموعه شعر از مسعودی با عناوین: جنون که در نمی زند عزیز دلم” و “کاش این سفر در انتهای هیچ بوسه ای به پایان نمی رسید” پرداخته است که به تازه گی توسط انتشارات اردی بهشت جانان روانه بازار کتاب گردیده اند.

در نگاه اول مشخص ترین وجه تمایز دو مجموعه اخیر مسعودی با آثار پیشینش، موجز نویسی است. در هر کتاب ۸۸ قطعه شعر کوتاه می خوانیم که در واقع محصول تجربیات ذهنی شاعر هستند در چند سال اخیر. زبان در اشعار این دو مجموعه، ساده، عاطفی، صمیمی و متمایل به زبان کوچه، به معنای دقیق تر زبان گفتار است. شاعر با پرهیز از پیچیده گویی ها و کلی نگری های تکراری و صدور احکام مطلق شبه شاعرانه و از سویی توجه به ذائقه مخاطب امروزی که بی میل است به کند و کاوهای معانی پیچیده و سمبل های غریب، در تلاش است تا مفاهیم را به شکلی روشن عرضه نموده و از این طریق اندیشه اش را به ساده ترین شکل و البته از دریچه نوعی زیبایی شناسی مدرن ارایه نماید. او جسورانه سعی دارد تا با گریز از بایدها و نبایدهای ساختار و بافتار زبان ادبی، به الزام و اجبار مرسوم همگنی و هم ترازی واژگان تن در نداده، با استفاده از کلمات و اصطلاحات امروزی به ویژه اصطلاحات خاص دنیای ارتباطات اینترنتیِ ظاهراً غیر شاعرانه، به آنها شخصیت ادبی ببخشد و در جهت ایجاد ارتباط بی واسطه با مخاطب بهره بجوید و بدین ترتیب نشان دهد قرار است آنچنان که نیما به پیروان شعر نو سفارش می کرد، شعرش نماینگر دقائق و دقایق ملموس روزگار خود شاعر باشد.

نمی شود در لنز آبی چشمانت

 دلی به دریا زد

باید به نی چوپانی ام برگردم…

 (شعر ۷۰ از مجموعه حیف که این سفر…)

تو را سروده ام سر به سر

تا در میتینگ های فردا

 صدای بوسه تنها شعاری باشد

 که از چاک سینه ها

 سر بر می آورد

 (شعر ۸۱ از مجموعه حیف که این سفر…)

 اندوهم را لایک نزن

 نمی خواهم برگ ریزانم را

 عارفانه ببینی

 (شعر ۱۲ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 چه داروها که نمی نویسد این دکتر

 و نمی داند که چراغ چَتِ تو خاموش است!

 (شعر ۱۵ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  مسعودی شاعری معنا گراست. او مانیفست خود را در خصوص فرم و مسایل تکنیکی شعر به صراحت اعلام می کند و ترجیح می دهد به جای بازی عبث و بی هدف با کلمات و تلاش مجدّانه چه به شیوه صنعت پردازی قدمایی و چه در اشکال مدرن؛ در جهت سر در نیاوردن خواننده از شعر! حرفی برای گفتن داشته باشد. از این روی هر تمهید فرمی در شعر او وسیله ای ست برای پرداخت اندیشه در مسیرِ دادن پیامی حسی یا معنایی به خواننده و این پیام نشأت گرفته از اندیشه شعر است که همان موضع شاعر باشد در قبال انسان و جهان.

  نه آشنایی زدایی را می شناسم

 نه مرکز گریزی

 و نه مؤلف و مرگش را

فقط می دانم

از خشِ صدای خواب گرفته تو می میرم….

 (شعر ۱ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 وقتی عریان تر از آب

می شود بگویم دوستت دارم

 بگذار استعاره و مجاز

 در پنهان ترین پستو

 کشک شان را بسایند نازنین!

(شعر ۲۷ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  البته این به معنای بی توجهی مسعودی به ادبیت متن نبوده و در شعرهایی از دو مجموعه مورد بحث، ردپای خیال و مشتقات آن و یا شگردها و آشنایی زدایی های زبانی و صنایع بدیعی لفظی و معنوی و دیگر امکانات زیبایی شناسی شعر قابل مشاهده است.

 درخت در سایه تو دراز می کشد

 و باغ تا دستش به رؤیا برسد

 سر بر این رنگین کمان می گذارد…

(شعر ۶ از مجموعه حیف که این سفر…)

  نمی شود که تو نبوده باشی

با آن دست ها

که جان پناه پرنده و سرماست

 نمی شود که تو نبوده باشی

با نغمه ای

که سنگ از زیر و بمش

قد می کشیده است

 (شعر ۷ از مجموعه حیف که این سفر…)

  چرا باید برگردم؟

 با همین پَری

 که استخر

بغل بغل او را شنا می کند رهایم کنید….

 (شعر ۲ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 سراغ بوی مویت

 دنبال بادها می دوم

 تا بر باد نرفته ام

 کنار طناب این حیاط

که مرگ از آن نشت کرده است

سر بر یخه پیراهنم بگذار!

 (شعر ۷۵ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 

 

 امّا در عین حال مسعودی، متن(شعر) را نه صرفاً اختلال در نظام طبیعی زبان و آشنایی زدایی های فرمولیزه برای رسیدن به لذت خوانش، بلکه موجودی زنده و حساس تلقی نموده، با تکیه بر درک قدرتمند حسی، عاطفی و شاعرانه خود از هستی و با بهره گیری از شم، شناخت و تجربه های جامعه شناسانه، فرم و شکل بیان را هدف غایی ندانسته بلکه از آن صرفاً به عنوان ابزار ابراز دغدغه های انسانی و اجتماعی به گونه ای که اصل اصالت و ارجحیت معانی و مفاهیم و انتقال هنری آن ها به شکلی قابل درک برای مخاطب به خطر نیفتد، سود می جوید.

گذشته از مسئله زبان و فرم در اشعار مجموعه های مورد اشاره که پرداختن دقیق تر به آن ها مجالی و مقالی مبسوط می طلبد، برای شناخت آبشخور حسی و معنوی شعر مسعودی می بایست عناصر کلیدی و مولفه های محوری محتوا ساز آن را بازشناسی نمود.

 در شعر مسعودی همه راه ها به عشق ختم می شوند.

  من کتابی را

 که گیسوی تو در آن نوزد

برگ برگ به باد خواهم داد

….

تو شهر را خبر کن

 که در معدن عاشقی

کسی زیر آوار مانده است

(شعر ۲۶ از مجموعه حیف که این سفر…)

  اگر پیاده نظام عشق نباشد، ای عشق!

 دست هیچ کدام به این واژه ها نمی رسد

  (شعر ۸۱ از مجموعه حیف که این سفر…)

  شاعر نبوده ام هرگز

 مگر که پای تو به میان آمده باشد!

(شعر ۳ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 حاشا

حاشا که من عاشق تو بوده باشم

 مگر همان لحظه هایی که نفس می کشم

(شعر ۵۶ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  آنقدر این شعر به قد و بالای تو بستگی دارد

که از شاعران مستقل خجالت می کشم…

 (شعر ۷۰ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  انسان و مفاهیم و مسایل ازلی- ابدی انسانی و تأکید بر اهمیت تقدم هسته زندگی بر پوسته و شکل ظاهری آن ویژه گی بارز جهان بینی این شعر هاست که نوعی عرفان شخصی مدرن را در بطن شخصیت و نگرش شاعر نشان می دهد. این رویکرد تقریباً در تمام آثار گذشته شاعر نیز مشاهده می شود. شاعر با این که نشان می دهد خود درکی مدرن از مسایل گوناگون دارد امّا با لحنی پر از حسرت، انسان مدرن زده را به دلیل فراموش کردن حقیقت انسانی خود نکوهش نموده و بارها و بارها به صورت مستقیم و یا غیر مستقیم از زوال ارزش ها و عواطف و روابط انسانی شکوه سر می دهد. از این روی، نوستالژی مزمن زندگی گذشته ای که هنوز تتمه طعم شیرینش در جان شاعر باقی مانده است سراسر شعر او را فرا گرفته و رؤیاها و آرمان ها و آرزوهای نهفته در وجودش سطر به سطر و کلمه به کلمه او را همراهی می کنند.

  کاش می شد از دور دست روزگار

کسی بیاید و به لهجه ی مادری

 برایم لالایی بخواند!

(شعر ۱۳ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 چرا باید زنگ آن در را می زدم

وقتی که بی صدای پایت

 حتا از رنگ در خانه بیزارم!

 (شعر ۲۱ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  در یادهای کودکی ام می دوم هنوز

 به دیدنم بیا

مگر در کوچه های “گل زرد” و “باغ فیض”

 با هم کم دویده ایم

من که توپم را گم کرده ام

اما تو عروسکت را بیار!

 (شعر ۶۴ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  اردی بهشت که بیاید

 سر بر این همه دشت

بوی گیسویت را

از دست گیاهی می قاپم!

 (شعر ۱۵ از مجموعه حیف که این سفر…)

 تو دستت را بیار

من دلم را می آورم

 در کوچه باغ های قدیمی

 هنوز یک ترانه ناخوانده مانده است!

 (شعر ۶۴ از مجموعه حیف که این سفر…)

  درک متفاوت از مفاهیم، طبیعت و اشیاء از طریق استفاده از شگردهایی مانند جان بخشی و هم ذات پنداری و به ویژه شخصیت بخشی(تشخیص) از مهم ترین شاخصه های شعر مسعودی است. همه این اشیاء و مفاهیم در ارتباط سازمان یافته غیر متعارف امّا هدفمندی که شاعر از منظری زیبایی شناسیک و از طریق به کارگیری ترفندها و شگردهای زبانی و بیانی بر پایه مکاشفات شاعرانه برقرار می کند در خدمت ایجاد فضایی متفاوت برای بیان دغدغه های گوناگون او به شکلی ملموس سهیمند.

 در جهان بی قطب نمای من

 خنده ات کهکشان راه شیری ست

 بخند تا گمگشتگی

 راهش را پیدا کند

(شعر ۵ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 …و چه چیزی می شد الکل

 اگر ورید دهن باز می کرد…

(شعر ۸ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

آنقدر از جنون پیشی گرفته ام

که تیمارستان برایم تب می کند

 (شعر ۲۹ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  باد فروتن می وزد

که پای گُل در میان است

 (شعر ۵۳ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

 با دلم به چشمانت رأی می دهم

که سخنان پیش از دستورشان

 زبان هر خطیبی را

بی لُکنت رها نمی کند

 (شعر ۶۵ از مجموعه حیف که این سفر…)

 قسم به آن طره ی چشم چِران

 که بی خیال روسری ست،

با خیال تو گرم گرفته بودم

 وگرنه تیرِ سیمانی

 که با من دشمنی نداشت!

 (شعر ۶۶ از مجموعه حیف که این سفر…)

  و بی خیال باشد که در ضد ضرب دهان گِل گرفته ی موج

 هیچ پاگَردی به سمت ساحل پیدا نمی شود

  (شعر ۸۲ از مجموعه حیف که این سفر…)

 شعرهای مسعودی دارای پتانسیل بسیار قوی عاطفی اند. اشعار بسیاری بر پایه این عواطف زمینه معاشقه با معشوقه ای زمینی، عینی، ملموس و دست یافتنی( البته برای خود جناب مسعودی شاعر!) شکل گرفته اند. به رغم شیوع این رمانتیسم احساساتی شخصی، در شعر مسعودی همواره مسایل اجتماعی حتی در عاشقانه ترین لحظات، از منظری انتقادی مورد توجهند. بسیاری از عاشقانه ها حاوی طعنه ها و کنایاات و ارجاعات اجتماعی- سیاسی اند.

 که پای زیبایی تو بست نشسته ام،

 نه میتینگی پُر از تابوت های مُِرده باد،

 و یا زنده بادهایی

که با باد می روند!

 (شعر ۲۳ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

اصلاً به من چه

 که خطِ فقر دارد سر از جهنم در می آورد

 من فقط به واژه هایی می اندیشم

 که در مقابلت زانو می زنند!

 (شعر ۳۲ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  چگونه بی ترس از ایست های بازرسی بگذرم

 با کوله باری که بوی موی تو

 از آن

بیرون می زند…

 (شعر ۳۹ از مجموعه حیف که این سفر…)

 ما را به نیمکتِ ذخیره ها

زنجیر کرده اند

 تا بیشتر دِق کنیم،

 که چه بد بازی می کنند

 (شعر ۵۸ از مجموعه حیف که این سفر…)

 اندوه و تنهایی از دیگر مؤلفه های محتوایی شعرهای مسعودی اند. گویی اندوه و تنهایی شاعر پایان ناپذیر است. در واقع این دو عنصر ذاتی شعر اویند. با نگاهی دقیق تر می توان دریافت که غم های شاعر به نوعی ناشی از سرخوردگی او به عنوان یک انسان از تحمل زندگی در جهانی پر از ناملایمات و خشونت ها و نیز رقّت مسایل عاطفی انسانی است. از این روست که شاعر همواره خودش را تنها می پندارد و در این دنیای نابسامان احساس غربت می کند.

 دور باطلی بود با تو بودن!

 هر بار تنهاتر به خودم رسیدم…

 (شعر ۳۴ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  تنهایی مرا می زیست،

 با تصویری از تو

 که از هیچ جاده ای به این سو نمی آمد

چقدر خسته است از دست من این فِراق

 

 کمی به بی گناهی تنهایی فکر کن

 که دیگر نمی تواند پا به پای من بیاید!

 (شعر ۸۶ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  آنقدر تنهایم

 که در آغوش خویش گریه می کنم…

 (شعر ۳۶ از مجموعه حیف که این سفر…)

 نگو مبارک!

 آنقدر تاریکم

که یلدا خاکستری ست

 (شعر ۴۰ از مجموعه حیف که این سفر…)

لایه لایه

 شب یلداست این روزهای زانو در بغل و

 این همه چه کنم های بی جواب…

(شعر ۴۳ از مجموعه حیف که این سفر…)

  چنین که غصه از من

 چشم برنمی دارد،

کسی نیست که نداند

 از من، رو گرفته ای

 (شعر ۷۳ از مجموعه حیف که این سفر…)

 از مهم ترین عناصر دیگر شعر مسعودی طنز است. طنز در واقع نگاه متعالی انسان به خویش و هستی است. آنجا که دیگر همه چیز گفته شده است این طنز است که به هنرمند خلاق نهیب می زند: توقف نکن! قانع نباش! آنها که مسعودی را از نزدیک می شناسند تأیید می کنند که شوخ طبعی، بذله گویی، نکته بینی، بداهه گویی و در یک کلام طنازی ذاتی، او را در عین پختگی و ژرف نگری، به شخصیتی دوست داشتنی تبدیل نموده است. مسعودی این ویژه گی بارز شخصیتی را تقریباً به همه آثار قلمی و هنری خود تعمیم داده است. او در خلق موقعیت های طنز در شعرهایش توأمان از تجربیات نمایشی و نیز تحلیل های جامعه شناختی استفاده می کند. در اکثر مواقع طنز در بطن نگاه انتقادی اجتماعی و یا حتی گلایه های عاشقانه اش به معشوقه های! جفاکار رخ می دهد.

  امّا باز شاعران، که دَم شان خیلی گرم

 از لایکِ نافِ نازنینان

 دست برنمی دارند!

 (شعر ۱۹ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  و چه سنگ تمام می گذارد

در این ترازوی بی تعادل

 پس، از هر دو سوی بودن و نبودن

 درود بر دموکراسی!

 (شعر ۳۱ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  تو شمشیرت را از رو بسته ای

 و من دلم را

 حالا برای بوسه وداع

 لب کدام پرتگاه باید منتظرت باشم!

 (شعر ۵۴ از مجموعه جنون که در نمی زند…)

  به همّت اهل تمیز

 همیشه هایم را کشک می سایم

 و سخت مواظبم

 که آبِ کشک

 به پرِ قبای کسی شتک نزند!

(شعر ۲۷ از مجموعه حیف که این سفر…)

 نکند با این دل دفنم کنید!

 که نازنینان آنقدر بر آن

 خطِ لب کشیده اند

 که در محشر

 محشری بر پا می شود!

 (شعر ۷۲ از مجموعه حیف که این سفر…)

  در مورد اشعار دو مجموعه اخیر نصرت اله مسعودی سخن بیش از این می توان گفت امّا نگارنده به همین بسنده می کند. باشد که علاقمندان شعر خود با مطالعه دقیق این اشعار به ابعاد دیگر آن پی برده از لذت سفر به دنیای شاعرانه مسعودی حظ وافر ببرند.                            کیانوش کشوری             خرم آباد- ۲۵ امرداد ۱۳۹۲ خورشیدی

۱۷ نظرات لـ “در حسن بی تکلف معنی”

  1. بارانی می‌گه:

    سلام استاد.
    ممنون از حضورتون.

  2. علی یاسمی می‌گه:

    سلام آقای سپید نامه استاد عزیز!
    به وبلاگ من دعوتین !
    در ضمن من شما رو با افتخار لینک کردم اگه افتخار میدین منو لینک کنین!
    ارادتـــــــــــ

  3. از طرف می‌گه:

    سلام خسته نباشید
    دوست عزیز از شما دعوت می شود در ختم قرآن شرکت کنید
    این طرح ختم قرآن به این صورت می باشد که روزی ۱ حزب تا ۱۲۰ روز از ۱ آبان شروع می شه
    اگه دوست دارین شرکت کنید میل بزنید
    اگه پیام رو دیر دیدید و دوست داشتید بازم میل بزنید شاید هنوز گروه تکمیل نشده باشه و یا تو ختم بعدی اسمتون رو بنویسم
    اعضا۱۲۰ نفر هستن بنابراین هر روز قرآن ختم می شه و ثواب ختم بهتون می رسه
    منتظر حضور سبزتون هستم التماس دعا
    mahdi_zahra133@yahoo.com

  4. akbri می‌گه:

    هم اکنون در استان بوشهر خلاء پرداختن به ادبیات داستانی حس می شود

  5. پای پرچین خیال
    صفحه ادبی پای پرچین خیال (پایگاه خبری تحلیلی ندای زاگرس http://www.nedayezagros.ir) زیر نظر اسلام انصاری فر از این به بعد به درج اشعار شاعران عزیز خواهد پرداخت، علاقمندان می‌توانند اشعار و نقدهای خود را به ایمیل: banpaloosh@gmail.com ارسال کنند.
    با تشکر – اسلام انصاری‌فر
    ۰۹۱۸۵۱۳۰۰۱۴
    ******
    سلام خسته نباشید اگه مایل باشید تبادل لینک داشته باشیم. http://www.nedayezagros.ir
    *در صورت تمایل به تبادل لینک آدرس سایت و یا وبلاگ خود را به این شماره(۰۹۳۹۸۴۳۳۹۱۶) ارسال کنید تا تبادل صورت گیرد
    با تشکر – مدیریت پایگاه خبری تحلیلی ندای زاگرس

  6. سپاسگزارم استاد. بی شک از بهترین کارگاه هایی که در طول جشنواره برگزار شد کارگاه “ترجمه” شما و دکتر بیدج بود.
    نقد خوبی بود و انصافا شاهد مثال زیبایی هم انتخاب شده است که نشانگر قوت مجموعه فوق ذکر است

    چگونه بی ترس از ایست های بازرسی بگذرم
    با کوله باری که بوی موی تو
    از آن
    بیرون می زند…

  7. علی یاسمی می‌گه:

    سلام با یک کار جدید آپم خوشحال میشم سر بزنین…. ارادت

  8. حجت زمانی می‌گه:

    سلام
    تولد یک شعر لطفش این است که
    فرصتی می آفریند برای دیداری دوباره
    مشتاق دیدار[گل]

  9. زینب اکبری می‌گه:

    درود بر استاد سپید نامه ی عزیز
    خوشحالم که قابل می دونید و شعرامو میخونید و نظر میدین.
    نمیدونید چه قدر به وجد میام وقتی اسم شمارو در وبلاگم می بینم که برام کامنت گذاشتد. سپاس. هزار باره سپاس.

  10. زینب اکبری می‌گه:

    و خوشحالم که جشنواره ی سوره من رو با عزیزانی مثل شما آشنا کرد،
    افتخار میکنم که هم زبانیم.

  11. ادیب می‌گه:

    جهان بی تو شبیه چای سرد است

  12. نبی احمدی می‌گه:

    سلام بهروز جان.

    وبلاگ من به روز است.

  13. فرهنگسرای ملل می‌گه:

    سلام و عرض ادب . احتراما از جنابعالی دعوت میگردد در نشست آزاد شعر، غزل و ترانه خوانی (بزم کلمات) که با حضور جمعی از شاعران به خصوص آقای دکتر بهروز یاسمی در تاریخ ۱۶ و ۲۳ شهریور ۹۲ از ساعت ۳۰/۱۶ در فرهنگسرای ملل ( پارک قیطریه تهران -۲۲۲۱۲۳۹۲ تلفن) برگزار می باشد شرکت فرمایید . حضور شما را در این برنامه صمیمانه گرامی میداریم ./ فرهنگسرای ملل .

  14. راثی پور می‌گه:

    سلام استاد

    با اجازه می خواهم از این مطلب در تارنمای سیولیشه استفاده کنم

  15. رضا آزادبخت می‌گه:

    درود
    شاعر فرهیخته و فرزانه‌جناب سپید‌نامه
    با آقای رضا آزادبخت دوست سال‌هایی دور و دوست‌دار همیشگی‌ات مجوز نشریه‌ای به نام آساره بویژه استان‌های غربی (لرستان، ایلام و کرمانشاه) گرفته‌ایم می‌خواهیم با اندیشه و شعر شورانگیزت رونق بخشش باشی و در حوزه استان ایلام یاریمان دهی
    متأسفانه شماره تلفنت رو نداشتیم زلال صدایت را بشنویم
    محبت کن با شماره (رضا آزادبخت) تماسی بگیر که بی‌صبرانه گوش به زنگ تلفنت مونده.
    اردادتمندتان بساطی

  16. بهمن نوبختی می‌گه:

    ای کاش هم یادی از عزیز کلهر همیشه در رنج هم می کردی

  17. بانـــو می‌گه:

    بیا ببین که مرگ هم حریف ما نمی شود
    ببین که قامت من از حادثه تا نمی شود
    تو نیستی خدای من، من و تو هر دو بنده ایم
    فریب سروری مخور، بنده، خدا نمی شود
    هزار تیر حادثه، کمین گرفته در کمان
    ولی اگر نخواهد او، یکی رها نمی شود
    وعده ی خوشبختی من، به خواب مانده تا ابد
    گناه زنده بودنم که بی جزا نمی شود
    همیشه مرگ قصه ها، مرثیه ساز قصه نیست
    زوال این همه صدا که بی صدا نمی شود

    اردلان سرفراز

نظر خود را ثبت کنيد.


در صورتی که پیام خصوصی است در نظر خود بنویسید


| Copyright 2010 . Design & Developed By chabok . All Right Reserved . Best View 1024*768 pix |