بوی جوی مولیان آید همی

به اسطوره ی موسیقی و آواز ایران استاد محمد رضا شجریان

 .

این سِحرِ صدای کیست؟

این شور گلستان است

آوای پر جبریل

آوازه ی ایران است

.

با رودکی و عطار؛ با سعدی و مولانا

با حافظ و با سایه پیوسته غزلخوان است

.

مثل دف فروردین بر پنجره می کوبد

تحریر بهار است او، نبض رگ باران است

.

«قد قامت» گُل با تو، تکبیر سپیداری

دریای مناجاتت آرامش توفان است

.

بر شعله ی آوازت هر آینه می جوشد

چشمی که پُر از حیرت، جانی که پریشان است

.

ای یوسف خوش آوا، بازآی که چشم ما

بی عطر نفسهایت، چون کلبه ی احزان است

.

تو آب شفا هستی، اکسیر بقا با تو

آوای تو مستغنی از ناز طبیبان است

 

استاد 11.

یک نظر لـ “بوی جوی مولیان آید همی”

  1. زهرا شهاوند می‌گه:

    غزل زیبایی بود، درود برشما

نظر خود را ثبت کنيد.


در صورتی که پیام خصوصی است در نظر خود بنویسید


| Copyright 2010 . Design & Developed By chabok . All Right Reserved . Best View 1024*768 pix |