بایگانی برای بهمن, ۱۳۹۱

از جزیره ای تنها

پنج شنبه, ۱۲ بهمن, ۱۳۹۱

ای پــــــــری که می‌خـــــــوانی از جزیره‌ای تنها

بـــــا نوای غمــــــگین ات زورق خیــــــــــالم را

.

بادبـــــــان احســـــاسم با سکوت شب آمیــــخت

کو تـــــــــرانه‌ی موجـــــــی یا نسیــمی از رؤیا؟

.

هــمنوای آوای مـــــرغ هـــــــــــای دریــــــــایی

می‌کشـــــــم تن خـــــــود را بر کمــــــرکش دریا

.

دور می‌شود بندر از نـــــــگاه خـــامـــــــوشـــم

کی شود فراموشم آنچه مــــــــانده بود آنجـــــا

.

رازهــــای عشقم را در فـــضا پراکنــــــــــدنــد

موج هــــــای پر آشوب ، بادهـــای توفــــــانزا

.

موج اگر بلاخیز است، باد اگر شرر بار است

جای نا امیـــــدی نیست با امــــید فرداهــــــــا

.

ای پری که می‌خـــــوانی از جـــــزیره‌ای تنها

بــــا نوای غمگین ات ، دوست دارمت اما …

                                       (۱۳۷۲)

الا ای نا نوشته خط

سه شنبه, ۱۰ بهمن, ۱۳۹۱

تقدیم به پیامبر عشق و دانایی حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (ص)

در بیابان های متروک حجاز                         

باد سرگردانِ ریگ و ماسه بود

خار بُن در انزوایی از عطش                        

جرعه نوش تلخی تلواسه بود                                

.

بر مسیر کاروان های غریب                         

باد، گرم و تشنه دائم می وزید

از کنار سنگ های سوخته                                     

گاه گاهی سوسماری می خزید

 .                                    

جهل می بارید از ابر غرور                          

بر کویر چشم های بی دلیل

ناگهان چون آب، تابیدن گرفت                     

کوکبی در آسمان عام فیل

.                        

گوهری آیینه تر از  سادگی                          

اختری تابنده تر از اصل نور

مستی لاجرعه ای از جام عشق                      

آفتابی گرم صهبای حضور

.    

او بدون مکتب و درس و قلم                       

مسأله آموز عام و خاص شد

در حریم حضرت عشق بزرگ                      

بی نیاز از جوهر و قرطاس شد

.

شوق می چرخید گرد شمع او                      

عقل زانو زد میان مکتب اش

ابر می بارید وقتی می شکفت                       

آیه های زندگانی از لب اش

.                                                                 

ای نخوانده درس، چشم عالمی                     

مست سرمشق نگاه پاک توست

نوبهار علم اگر گل می دهد                          

از شمیم بی نظیر خاک توست

رابینسون کروزو من ام

جمعه, ۲۹ دی, ۱۳۹۱

رابینسون کروزو من ام،

در جزیره ای سرگردان

که هیچ نقشه ای،

آدرسش را از بر ندارد

و هیچ قطب نمایی،

به سمت اش نمی چرخد.

رابینسون کروزو من ام،

که بطری های شراب را سر می کشم

و نامه های استغاثه را

در آب می ریزم

برای خدا.

از جزیره ای

به وسعت گمنامی

مردی که با درختان

نجوا می کند

و چوب خط روزهایش را

شعری می سازد

برای صخره هایی

که لگد کوب امواج اند.

من ام

من؛

که کلبه ای ساخته ام بر فراز تپه ها

که از پنجره اش

هر روز دریا را

ورق می زنم

بی که همسایه ای باشد

جز میمون هایی

که درختان نارگیل را بالا می روند

تا اشتهای آسمان،

و پرندگان رنگین بالی

که رویای خاکستری ام را

پر رنگ می کنند.

رابینسون کروزو من ام

که دریا را

به حسرت کشتی هایی نشسته ام

که بندرگاهشان

فراتر از آرزوی من است،

بندری که هیچگاه

در تنهایی ام پهلو نمی گیرد.

در ساحلی

که سرشار از

بطری های شکسته است

و خمیر کاغذی

که غذای ماهیان کوچک است.

رابینسون کروزو من ام

رویایی در زیر دندان بومیان آدمخوار

و کوسه هایی

که زورق ام را

به تمسخر، دندان تیز می کنند…

رابینسون کروزو من ام

در خانه ای که جزیره ی من است

با کیسه های زباله ای

که سرشار از شعرهای من است

که بر دوش مورچه های سیاه

به حافظه ی زمین

می روند.

جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۱

 


| Copyright 2010 . Design & Developed By chabok . All Right Reserved . Best View 1024*768 pix |