بایگانی برای مرداد, ۱۳۹۵

روزخبرنگار

شنبه, ۱۶ مرداد, ۱۳۹۵

بهروز سپیدنامه

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

مناسبت ۱۷ مرداد روز خبرنگار

طلیعه

سکانس اول:
دهه ی هفتاد، طبقه‌ی دوم پاساژ رضا (ع)، دفتر هفته نامه ی طلیعه.راهرو تاریک و خالی. باچند جوان پرشور نظیر محمدعلی قاسمی و حبیب الله بخشوده در کنار حاج علی غیاثی، شادروان شیرزاد غیاثی، خداداد ابراهیمی، جبار عیسائیان و زیر نظر مدیر مسئول محترم هفته‌نامه، شادروان دکتر حشمت الله محمدی با اشتیاق کار می‌کردیم.
آن زمان خبری از نرم افزارهای مدرن صفحه‌آرایی نبود. مطالب را تایپ می‌کردیم ، برش می دادیم و با چسپ ماتیکی روی کاغذ لیات می چسپاندیم. کار ظریف و نفس‌گیری بود. آن‌چنان غرق کار می‌شدیم که زمان از دستمان خارج می‌شد. صدای بلند نگهبان پاساژ و اعتراضات او به ما می‌فهماند که پاسی از شب گذشته است. اما باید صفحات را می بستیم چون هفته نامه می بایست در موعد مقرر روی دکه‌ی روزنامه فروشی قرار گیرد . حاج علی غیاثی با روابط عمومی خوبی که داشت، برایمان از نگهبان زمان می‌خرید.
راستی یادم رفت بگویم که «فرهاد دوست‌محمدی» با نرم افزار زرنگار مطالب را برایمان تایپ می‌کرد . انصافاً تایپیست بسیار ماهر و با ذوقی بود . چندین سال است که از فرهاد خبری ندارم .
مرحوم شیرزاد غیاثی بیشتر از همه‌ی ما نگران کیفیت هفته‌نامه و چاپ آن در موعد مقرر بود. بی‌تاب بود و می شد این نگرانی و خستگی مفرط را از پس چهره‌ی مهربان و آرام‌اش خواند. فرد نازنینی بود. قلم زیبایی داشت . گاه نواقصی صفحات را فی المجلس تکمیل می‌کرد. امروزه جای خالی او در بین دوستان کاملاً مشخص است. مثل جای خالی دکتر محمدی. فرد فرهیخته و با نزاکتی که سفر زود هنگامش داغی بر دل دوستان گذاشت.
بهترین حسی که در زندگی داشتیم مال زمانی بود که صفحات هفته‌نامه تکمیل می شد. مطالب تایپ شده، برش خورده و ستون در ستون در کنار تصاویر و طرح‌ها قرار گرفته بودند. نگاهمان به صفحات، نگاه یک معمار به ساختمان زیبا. نگاه یک نقاش به تابلویی که خلق کرده بود. نگاه پدری به قد و بالای فرزند رشید و برومندش.
وقتی هفته نامه چاپ می شد، ابتدا با نگرانی صفحات آن را ورق می‌زدیم. هر چند که قبل از چاپ، شادروان شیرزاد غیاثی و حاج علی، چندین بار آن را مرور کرده بودند اما باز هم نوعی نگرانی به ما دست می‌داد. مثل نگرانی «کم شدن سکه‌ی عید از شمردن زیاد». وقتی هفته نامه را مرور می‌کردیم و از صحت مطالب اطمینان می‌یافتیم، احساس خوشایندی به ما دست می داد. نظیر این احساس را سال‌های سال است که تجربه نکرده‌ام.
برای من و دوستانم، «طلیعه» جزء اولین تجربه‌های روزنامه نگاری حرفه‌ای (نسبت به آن زمان) به شمار می‌رفت. حشر و نشر با دوستان رشته‌ی روزنامه نگاری و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی– در زمان تحصیل- ایده‌های مناسبی برای کار روزنامه‌نگاری به ما داده بود که در «طلیعه» تجلی کردند.
صفحه‌ی ادبی هفته‌نامه‌ی طلیعه بر اساس الگویی از صفحه‌ی «بشنو از نی» طراحی می‌شد. صفحه‌ی «بشنو از نی» روزهای سه‌شنبه در روزنامه اطلاعات منتشر می‌شد. این صفحه یکی از معتبرترین صفحات ادبی جریان شعرمعاصر ایران در آن زمان به شمار می‌رفت.

سکانس دوم:
پاساژ رضا (ع)، طبقه دوم، بوتیک لباس ، ازدحام عابران

 

سرباز

چهارشنبه, ۱۳ مرداد, ۱۳۹۵

در پاسخ به اهانت  دکتر عباسی به ارتش 

ای شور نهفته در دل آوازم

ای آبی بی نهایت پروازم

 

در بارش سنگ کینه تکثیر شدی

آیینه تویی برادر سربازم

سربازم


| Copyright 2010 . Design & Developed By chabok . All Right Reserved . Best View 1024*768 pix |